Damalarımıza iÅŸlemiÅŸ ve damarlarımızda adeta kan gibi dolaşıyor; bayağılık, kuru övgü, kibir, yüceltme, dalkavukluk, yalancılık, cehalet vb. ahlaki düşüklükler. Ya korkutuyoruz ya da korkuyoruz, baÅŸka bir ÅŸey bilmiyoruz. Bu toplum çok feci ÅŸekilde korkutulmuÅŸ ve korkarak yaÅŸayan toplum artık adeta dilsizleÅŸmiÅŸ. Bir de tebaa olmaya alışmış, bunu yaÅŸam bilmiÅŸ ve baÅŸka türlü bir yaÅŸam olabileceÄŸine inanmamış, binaenaleyh canı bile alınsa eyvallah demeyi, suskuya teslim olmayı sindirmiÅŸ. Ne olursa olsun, ne yapılırsa yapılsın sineye çekmeyi vazife addetmiÅŸ, bilakis ağır bedeller ödetileceÄŸini varsaymış ve kabuÄŸuna çekilmiÅŸ. Tıpkı Mehmet Akif’in dediÄŸi gibi, münhasıran; KORKACAKSIN! Sözünü iÅŸitmiÅŸ bir yerlerden. Küçücük ve çok basit bir konuda bile fikrini beyan edemez olmuÅŸ. Sanki ülke açık bir cezaevi olmuÅŸ ve toplum sessizce gözetiliyormuÅŸ gibi bir hal var. Bu yüzden George Orwell’in ‘’1984’’ isimli romanını behemehâl okumalısınız derim naçizane fikrimce bazı ÅŸeyleri daha iyi analiz etmek ve idrakine varmak için bazı ÅŸeylerin. Ä°nsanı kaldırmak için hiçbir ÅŸey yapmıyoruz ama bize yönelen en küçük itirazda yüreklere korku salarak sükûta mahkûm ediyoruz insanları. Bunun nereye kadar böyle gidebileceÄŸini hiç düşünmüyoruz, böylesi bir tavrın zarar mı vereceÄŸini yoksa fayda mı saÄŸlayacağını da idrak edemiyoruz. Ä°nsanların duygularını ve düşüncelerini bastırdığımızı sanarak bir oh çekip köşemize kuruluyor ve caka satıyoruz, dilediÄŸimizce soyuyoruz insanları ve onların ortak hakları olan ÅŸeyleri. Ä°nsan psikolojisinden ve toplum sosyolojisinden zırnık çakmıyoruz. Efelik yaparak her ÅŸeyi istediÄŸimiz düzeyde yürütebileceÄŸimizi, hiçbir ÅŸey olmadan aynı ÅŸekilde gidebileceÄŸimizi farz ederek asla gittiÄŸimiz yolun yol olmadığını farkedip ricat etmiyoruz. Bilakis karşımızda suskuyu gördükçe daha ÅŸedit bir ÅŸekilde aynı yolda devam ediyoruz. Ä°nsanların bir günde dolup bir an da patlayacağını sanıyoruz, oysa insanlar zaman içerisinde dolar ama patlaması da bir anda olur ve bir daha da asla inanmazlar. Hem bitevi düşmanlardan söz ederiz hem de böylesi bir ÅŸeyin bir düşman taktiÄŸi olabilme ihtimalini sarf-ı nazar eyleriz. Yani, iÅŸin özünde kör kütük cahiliz ama bunun fark edilmesinden de güya hicap duyuyoruz, hicap duyacak yüzümüz var mı ki acaba? Ä°nsanlara bir ÅŸey vermiyoruz, onlara hak ettikleri yaÅŸamı sunmuyoruz ama huzursuzluk kıvılcımlanınca hemen duygulara matuf hamasi ya da zımnen temkinli olması gerektiÄŸini ifade eden sözler sarf ediyoruz. Belki düşünmeyen topluluklar için böylesi bir yöntem barikat olabilir ama topluluklar düşünmeye baÅŸlarlarsa ve düşünmeleri için taktiksel bir yöntem takip edilip düşüncenin önünde ki barikat yıkılırsa ne olacak hiç düşünmüyoruz. Her ÅŸeyin kimlik ve din edebiyatı ile bir anda halloluvereceÄŸini sanıyoruz.  

YORUMLAR